محمدحسن نامجو، ملقب به «ابوسعیدی»، از چهره‌های برجسته و اثرگذار موسیقی نواحی جنوب کرمان، هنرمندی که آوازش روایتگر رنج و ریشه، عشق و اقلیم بود، پس از عمری پربار در عرصه فرهنگ و هنر، در روزهایی نزدیک به زادروزش، دیده از جهان فروبست و جامعه هنری ایران،خصوصا جنوب کرمان را در سوگی عمیق نشاند.

او در دامان سرزمینی چشم به جهان گشود که موسیقی در آن نه تفنن، که زبان زیستن است. کودکی‌اش در فضایی آکنده از نغمه‌های بومی، آیین‌های کهن و آوازهای برخاسته از خاک و آفتاب جنوب سپری شد؛ نغمه‌هایی که از همان سال‌های نخست، جان او را تسخیر کردند و مسیر زندگی‌اش را رقم زدند. تحصیل را در زادگاه خود آغاز کرد و در کنار آموزش رسمی، بی‌آنکه بداند، شاگرد طبیعت، مردم و حافظه شفاهی دیار خویش بود.

نامجو پس از طی دوران مدرسه، راه دانشگاه را در پیش گرفت و با نگاهی پژوهش‌محور، دانش آکادمیک را با میراث موسیقایی بومی درآمیخت. این مسیر علمی، بعدها با تجربه زیست و تحصیل در خارج از کشور تکمیل شد؛ تجربه‌ای که افق دید او را گسترده‌تر کرد، اما هرگز پیوندش را با ریشه‌ها نگسست. او هر کجا که بود، جنوب کرمان را با خود می‌برد؛ در صدا، در ساز، و در اندیشه.

محمدحسن نامجو در قامت خواننده‌ای اصیل و استادی فرهیخته، نقش مهمی در احیا، ثبت و آموزش موسیقی نواحی جنوب کرمان ایفا کرد. او نه‌تنها اجراکننده نغمه‌های کهن بود، بلکه پاسدار آنها نیز به شمار می‌رفت؛ هنرمندی که موسیقی را امانتی تاریخی می‌دانست و با وسواس و عشق، آن را به نسل‌های بعد منتقل می‌کرد. شاگردان بسیار، آثار ماندگار و پژوهش‌های میدانی او، امروز بخشی از سرمایه فرهنگی موسیقی نواحی ایران محسوب می‌شوند.

درگذشت این هنرمند درست در روزهایی نزدیک به زادروزش، معنایی نمادین یافت؛ گویی چرخه زندگی او، که با نغمه آغاز شده بود، بار دیگر به همان نقطه بازگشت.

محمدحسن نامجو امروز از مقابل اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی جنوب کرمان با حضور هنرمندان،مردم قدرشناس فرهنگ و هنر تا بهشت زهرا جیرفت تشییع و در قطعه هنرمندان به خاک سپرده شد.

نامجو رفت، اما صدایش در حافظه جمعی مردم جنوب، در کوه و دشت و آیین، و در جان شاگردان و دوستدارانش، همچنان جاری است.

بی‌تردید نام او در تاریخ موسیقی نواحی ایران، به‌عنوان صدایی صادق، پژوهشگری متعهد و انسانی ریشه‌دار، ماندگار خواهد ماند.

تهیه گزارش و تصاویر:خسرو احسانی