منطقه گرایی و تعصبات فامیلی /به قلم فرهاد مشایخی کارشناس ارشد مدیریت
منطقهگرایی و فامیلبازی از جمله آسیبهای جدی در برخی ساختارهای اداری و اجتماعی شهرستان جیرفت به شمار میرود که میتواند روند توسعه متوازن را با چالشهای اساسی مواجه سازد. زمانی که شایستهسالاری جای خود را به روابط خویشاوندی و تعلقات محلی میدهد، سرمایه انسانی توانمند به حاشیه رانده میشود و انگیزه نیروهای متخصص کاهش مییابد.
در چنین فضایی، تصمیمگیریها نه بر مبنای معیارهای حرفهای و منافع عمومی، بلکه بر اساس نزدیکیهای قومی و خانوادگی شکل میگیرد؛ امری که نتیجهای جز تضعیف اعتماد عمومی و کاهش سرمایه اجتماعی در پی ندارد. استمرار این روند، احساس بیعدالتی را در میان شهروندان تقویت کرده و زمینه دلسردی جوانان مستعد را فراهم میآورد.
جیرفت با ظرفیتهای عظیم کشاورزی، تاریخی و انسانی، بیش از هر چیز نیازمند مدیریت علمی و نگاه فرامنطقهای است. توسعه پایدار زمانی محقق میشود که فرصتها بهصورت عادلانه توزیع شده و مسئولیتها بر اساس تخصص، تجربه و تعهد واگذار گردد. تکیه بر حلقههای محدود فامیلی و منطقهای، مسیر پیشرفت را کند و منابع را در چرخهای بسته گرفتار میکند.
منطقهگرایی افراطی همچنین موجب ایجاد شکافهای اجتماعی و رقابتهای ناسالم میشود؛ رقابتهایی که به جای همافزایی، به تقابل و بیاعتمادی میانجامد. در حالی که شهرستانی با تنوع فرهنگی همچون جیرفت، نیازمند همبستگی، همدلی و نگاه کلاننگر است.
عبور از این چالش، مستلزم شفافیت در فرآیندهای استخدام و انتصاب، تقویت نظارت عمومی و نهادینهسازی فرهنگ پاسخگویی است. رسانهها، نخبگان و دلسوزان شهرستان میتوانند با مطالبهگری منطقی و منصفانه، زمینه اصلاح رویهها را فراهم آورند.
در نهایت، آینده روشن جیرفت در گرو کنار گذاشتن تعصبات محدود و حرکت به سوی شایستهمحوری، عدالت اداری و بهرهگیری از تمامی ظرفیتهای انسانی شهرستان است؛ مسیری که اگرچه دشوار، اما تنها راه تحقق توسعهای پایدار و فراگیر خواهد .
