متأسفانه هر روز که می‌گذرد، بر تعداد جوانان تحصیل‌کرده‌ای که با مدرک و امید به خیابان‌های بی‌کاری قدم می‌گذارند، افزوده می‌شود. اما جای خالی یک اقدام عملی از سوی مسئولان، بیش از پیش حس می‌شود. جلسات پرشور و شعارهای تکراری «اشتغال‌زایی» و «حمایت از تولید» معمولاً به پایان می‌رسد، بدون آنکه تغییری در زندگی روزمره یک جوان جویای کار ایجاد شود.

در این میان، بیکاری فقط یک عدد آمار نیست؛ یعنی سال‌ها درس خواندن، شب‌ بیداری برای امتحانات، هزینه‌های سنگین دانشگاه و در نهایت، نشستن در خانه و تماشای رفتن فرصت‌ها از برابر چشم. بعضی از جوانان به اجبار به شغلی دور از تخصص و علاقه‌شان تن می‌دهند، برخی دیگر با دیدن نبود آینده، راهی کشورهای دیگر می‌شوند و تعدادی هم در سکوت و ناامیدی، روزهای خود را سپری می‌کنند. این وضعیت، غیر از آسیب روحی به فرد، پایه‌های خانواده و جامعه را نیز نشانه می‌گیرد. وقتی پدر یا مادر جوانی نتواند هزینۀ زندگی خود را تأمین کند، نه تنها عزت نفس او خدشه‌دار می‌شود، بلکه فشار بر سایر اعضای خانواده نیز چند برابر می‌گردد.

مسئولان اگر واقعاً دغدغه آینده کشور را دارند، باید از وعده‌های شعاری دست بردارند و به فکر راهکارهای فوری و عملیاتی باشند. تسهیل وام‌های خوداشتغالی، حمایت واقعی از کارآفرینان، ارتباط قوی‌تر بین دانشگاه و صنعت، و مبارزه با مقررات دست‌وپاگیر اداری، تنها بخشی از کارهایی است که می‌تواند چرخ اشتغال را به نفع جوانان بچرخاند.

اما تا آن روز، نگاه بیتفاوت مسئولان به این بحران، مانند آتشی زیر خاکستر است که دیر یا زود دامن همه را خواهد گرفت. جوان امروز دیگر طاقت شنیدن «صبر کنید» را ندارد؛ او نیازمند عمل است، نه وعده.