آسمان جیرفت، وسعتش همیشه برای بال گشودن جوانانش کافی نبوده، اما زمینش این روزها برای آرام گرفتنشان تنگ شده است.

وقتی خبر میرسد که باز هم جوانی از این دیار، در پیچ های مارپیچ جاده ها، در سکوتی ناگهانی و ناگاه، از این دنیا پر کشیده، انگار نه یک جوان، که تکه ای از امید فردای این شهرستان، با تکه های شیشه و آهن، گره میخورد و میسوزد.

این تصادف ها، فقط برخورد دو وسیله نقلیه نیستند؛ برخورد آرزوها با آسفالت سردند. رویارویی خنده هایی که هنوز در گوش کوچه های جیرفت پژواک دارند، با بوق های ممتد اورژانسی که دیر میرسد. مادرانی که چشم به راه پسرانشان هستند، ناگهان در میان انبوه جمعیت، صدای فریادی را میشنوند که جهانشان را برای همیشه خاموش میکند.

ما از جوانان جیرفت میگوییم؛ همان ها که اگر یک شب بیشتر میماندند، شاید درخت نخل جدیدی میکاشتند، شاید گلی را آبیاری میکردند، شاید شعری می سرودند برای فردای روشن تر این شهر. اما تقدیرِ جاده، خط سفید ناامیدی را بر پیشانی روزگارشان نقش زد و آنها را در میان خروش موتورها و ترمزهای لغزنده، به سپیدیِ کفن سپرد.

بیایید سکوت نکنیم. بیایید فریاد بزنیم که هر جوان رفته ای، هشداری است برای مسئولانی که چراغ های جاده ها را روشن نمیکنند، برای پدرانی که کلید ماشین را بدون ترس به دست پسرشان میدهند، و برای خودمان که میگذریم و فردا فراموش میکنیم.

جیرفت، شهر نخل های سربلند، امروز با هر تصادف، یکی از سربلندترین هایش را از دست میدهد. خاک این دیار، این روزها تشنه تر از همیشه است؛ نه برای باران، که برای اشک هایی که بر مزار جوانانش جاری میشود.

یادشان گرامی، رفتنشان تلخ، و حضورشان در میان ما، همیشه یک حسرت بی پایان خواهد بود. ای کاش فردایی باشد که جاده های جیرفت، به جای پیکرهای بی جان، رویای زندهٔ جوانانش را به خانه برگردانند.