زنگ آخر
همه شوق رفتن به خونه را داشتند، دانش آموزان منتظر شنیدن صدای زنگ بودند بعضی کوله پشتی روی دوش و بعضی کوله ها را به دست گرفته بودند و تعدادی در حال جمع کردن مداد و دفتر و کتاب….
اینبار جوری زنگ خورد که همه دنیا صدای زنگ آخر مدرسه شجره طیبه میناب رو شنیدند😭
این خبر در کل دنیا پیچید، با صدای زنگ مدرسه شجره طیبه میناب و خاموش کردن صدای خنده بچه ها، جنگ شروع شد متاسفانه چون با صدای موشک همزمان شده بود.
انگار دشمن از برگشتن این فرشته های کوچولو به خونه می‌ترسید چون برای آینده ایران سرافراز درحال تلاش بودند چون قرار بود تک تک این فرشته ها گوشه ای از کشورمون به زیبایی اداره کنند،افسوس که به آسمان پرکشیدند.
“خلاصه” ادامه ماجرا رسید به آسایشگاه سربازان بمپور ایرانشهر ( البته کلمه “خلاصه” پر از درد است که قلمم تاب و توان نوشتنش را نخواهد داشت چون از سنگینی این درد خواهد شکست)
باز هم کوله پشتی های خونین، باز هم شوق برگشتن به خانه، بازهم انتظارهای ناتمام، باز هم ناله های مادرانه، بازهم گریه های بی امانِ پدر، مادر،خواهر، برادر و همسر، باز هم دلتنگی و بی قراری دخترانه و پسرانه برای پدر و مادر، دوباره جنگ و …
و این اتمام ماجرا نیست چون باید امید داشت، باید از جا بلند شد و پرقدرت تر از همیشه به زندگی ادامه داد.
جنوب ایران با دریای نیلگون خلیج همیشه فارس با سربازان قوی برای دفاع از وطن ایستاده است و من دختر جنوبی با تمام غم و اندوهی که در دل دارم به زندگی امیدوارم چون از گذشتگان قدرت، استقامت و ایستادگی را به ارث برده ام و شجاعت را به تمام کودکان سرزمینم آموزش میدهم.
در آخر تصویری در ذهن دارم برای دفاع از میهنم،وطنم،جان و تنم، از ایران جان اینگونه توصیف می کنم: تمام ایرانیان دورتادور سواحل خلیج همیشه فارس دست در دست هم برای دفاع از وطن ایستاده اند.

✍️مژگان سنجریاز دختران قوی جنوب ایرانسرزمین جیرفت کهن
شنبه ۲۷ تیر ۱۴۰۵/ ساعت ۱:۵۴ بامداد