مژگان سنجری کارشناس ارشد علوم ارتباطات اجتماعی (هنرمند حوزه کودک انجمن هنرهای نمایشی جنوب کرمان) نوشت:

حقوق کودک همواره از جمله مسائل بسیار مهمی است که در همه ادوار و بحران ها مورد توجه جوامع انسانی بوده و هست اما متاسفانه قرن اخیر یکی از مهمترین قرن هایی است که حقوق کودکان توسط بسیاری از کشورها پایمال می گردد آن هم در سکوت مدعیان دفاع از حقوق کودک…

*طبق پیمان نامه حقوق کودک هر انسانِ دارای کمتر از ۱۸ سال سن، کودک محسوب می‌شود و
اولین و مهمترین حق هر کودک، حق بقاست که به معنای برطرف نمودن نیازهای او به غذا، سرپناه، امنیت و مراقبت از سلامتی اوست.
کودکان نیازمند حفاظت در مقابل صدمات و آزارهای جسمی و روحی هستند.
آنها به تمام آنچه به رشد و پیشرفتشان کمک می کند نیاز دارند. آنها نیازمند خانواده و دوستی، عشق و شادی و زندگی بدون استرس هستند. آنها به هوای تازه و مکان های امن برای بازی احتیاج دارند.
آنها به داستان، موسیقی، مدرسه، کتابخانه و تمام لوازمی که موجب برانگیختن ذهن و قوه یادگیری شان شود نیازمندند، کودکان باید فرهنگ و مذهب خود را بشناسند.
در بند ماده ۳۱ کنوانسیون حقوق کودک نیز آمده است: «کشورهاى طرف کنوانسیون، حق کودک را براى تفریح، آرامش، بازى، فعالیت هاى خلاق مناسبِ سن خود و شرکت آزادانه در حیات فرهنگى و هنرى به رسمیت مى شناسند».
میان بازى و تفریح به اندازه کودک و بهداشت روانى او، ارتباط تنگاتنگى وجود دارد.
خشونت جسمى و روحى، یکى از عوامل تخریب شخصیت کودکان است به همین سبب، بنا بر بند ۱ ماده ۱۹ کنوانسیون حقوق کودک، کشورهاى طرف کمیسیون متعهد شده اند: « در جهت حمایت از کودک در برابر همه شکل هاى خشونت جسمى و روحى، آسیب رسانى و سوءاستفاده، اقدام هاى قانونى، اجرایى، اجتماعى و آموزشى را به عمل آورند».
کودکان مانند هر انسان دیگرى دوست دارند، محبوب واقع شوند و به شخصیت آنها احترام گذاشته شود. از این رو، رسول خدا حضرت محمد صلى الله علیه و آله سفارش مى کند: «دوست بدارید کودکان خود را و به آنها ترحم و به وعده خود به آنان وفا کنید.»

یادمان باشد در بحران جنگ بیشتر از هر زمان دیگری باید مراقب روح و روان کودکانمان باشیم.
و اما شنیدن “قصه پرواز شهدای کوچولو” چقدر دردناک بود، می توان از آن به عنوان تلخ ترین قصه تاریخ بشر نام برد…
کودکان ما چقدر زود بزرگ شدند، طعم شهادت را چشیدند و محبوب تر شدند.
چشمانمان پراز اشک و دلمان پراز آه است برای کودکان شهیدمان که در این جنگ، تمام حقوقشان تضعیف شد و مثل فرشته به آسمان پرکشیدند.🕊

سوال این است آیا واقعا یونیسف (UNICEF) به عنوان بزرگترین نهاد بین الملی در حوزه کودک در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، در دفاع و حمایت از حقوق کودکان اقدامی انجام داده است ؟
آیا وقت آن نرسیده است
یونیسف (UNICEF) خواستار حقوق تضعیف شده تمام کودکان شهید کشورمان ایران سرافراز، بویژه کودکان شهید مدارس میناب باشد و در محکومیت آمریکا و اسرائیل جنایتکار و کودک کش اقدام عاجلی انجام دهد، آیا حق بقا و زیستن کمترین حق یک کودک نیست؟!
نگارنده براین باور است اگر این نهاد بین الملی در این بحران ها نتواند از کمترین حق و حقوق کودکان دفاع کند برای همیشه تاریخ مصرف آن تمام خواهد شد، چرا که عملکرد دوگانه و تبعیض این نهاد را برای همیشه در اذهان عمومی مردمِ جهان، حقیر و اعتماد را از همه نهادهای بین المللی سلب خواهد کرد…